باید بپذیریم که دولت ایران تلاش می کند تا سازمانهای بین المللی که هستند و حقوق بشر بین المللی و سازمانهایی از این دست را تحت تاثیر قرار بدهد . با هر وسیله ای که هست . برای اینکه اینها در گزارشهایی که تهیه می کنند یک مقداری ملایمت به خرج بدهند و یک مقداری مسائل را منعکس نکنند . بنابراین این امری دو سویه است . هم باید کاری که در اینجا برای دادن گزارش انجام می شود کار جدی و صحیحی باشد . و هم باید تلاش کرد آن طرف بدون مشکل باشد .

اگر بپذیریم فرهنگ حقوق بشر در ایران رو به گسترش است پس باید با توجه به نبود تعدد نهادهای مدافع حقوق بشر و محدودیت برای نهادهای موجود در ایران، به نقش همین تعداد نهاد مدافع حقوق بشر پی ببریم که چگونه توانسته اند کارنامه قابل قبولی از خود ارائه دهند

تاثیری که این کمیته می تواند داشته باشد را نیز دیده ام هر چند کسانی که در ایران قوانین مربوط به حقوق بشر را نقص می کنند کمتر توجهی به این گزارش ها نموده و خود را بری از هر گونه انتقاد می دانند ولی به هر حال تاثیرات دراز مدت آن را نباید از دیدها پنهان داشت به عنوان مثال موضوعات مربوط به سنگسار، اعدام اطفال زیر 18 سال دستگیری دانشجویان و حساسیتهایی که در این موارد به وجود آمده است را می تواند از عملکرد مثبت کمیته در کنار دیگر نهادهای حقوق بشری به حساب آورد.

مسله نقض حقوق بشر بطورعام برای این نهاد مدافع حقوق بشر مطرح بوده است اخبار مربوط به فعالین جنبش زنان ، فعالین سندیکایی و کارگری ، فعالین جنبش داشجوی ، روزنامه نگاران، کودکان ، زندانیان سیاسی بدور از وابستگی تشکیلاتی شان، محکومین به اعدام ، اعدام شدگان ، فعالین حقوق بشر ، اقلیتهای ملی و مذهبی ، دفاع از حق تحصیل ، دفاع از صلح و سرکوب های عمومی را پوشش داده است.

حال 2 گروه دم از حقوق بشر میزنند، گروهی استحاله طلبانی که با تاکید برحقوق بشر بر جهت گیری تحول طلبانه خود اصرار ورزیده و در انتظار یک تحول دمکراتیک بنیادین درکشورازطریق مسالمت ‏آمیز، به دست عوامل خارجی نشسته اند و نه اجرای آن به ‏دست توده مردم. باچنین خط مشی ایست که برسرراه شکل گیری ‏مبارزه ی طبقاتی واقعی مانع ایجاد می کنند و گروهی دیگر به دنبال تحقق حقوق واقعی بشر از طریق جنبش عظیم اجتماعی و از دل جامعه است

به نظر من ایجاد دغدغه حقوق بشر در میان عموم مردم مهمترین کاری است که یک فعال حقوق بشر برعهده دارد. یعنی هرکاری که ما می کنیم باید متوجه بعد آموزشی آن نیز باشیم، وقتی نسبت به موارد نقض حقوق بشر اعتراض می کنیم بایستی توجه داشته باشیم که این اعتراضات و داد و فریادها حتما یک وجه ان باید درپی ترویج مفاهیم حقوق بشری باشد. خیلی از مواقع است که شهروندان اصلا متوجه نقض حقوق شان نیستند و بسیاری از حقوق را برای خود به رسمیت نمی شناسند که این مهمترین زمینه نقض حقوق است،

گفتمان حقوق بشری در ایران مدیون حضور نیروهای مدنی حاضر در جامعه است . اگر امروز حاکمیت جمهوری اسلامی در همین حد محدود مسائل حقوق بشری را رعایت می کند ، این حداقل هم مدیون پایداری نیروهای فعال مدنی حوزه حقوق بشر است . یادمان نرود حاکمیت جمهوری اسلامی دارای سابقه ای بس دهشتبار در زمینه حقوق بشر است . دهه شصت را هنوز می توان در ذهن و ضمیر ایرانیان به خوبی مشاهده کرد . این گونه کمیته ها و نهادهای مدنی با حضور و فعالیت مستمر و خستگی ناپذیر و همه جانبه خود به عنوان هشدار دهنده ای برای وضعیت جامعه ایران عمل می کنند

سلام عزیزکم
حالا که این ها را برایت می نویسم، تو 3 سالت شده و من به اندازه همه دردهایمان، همه بی قراریها و دلتنگی هایمان خوشحالم، تو 3 سالت شده و من دارم فکر میکنم به روزهای سخت گذشته... به یارانی که خون جگر خورده اند و شمع تو در یک سالگی و دو سالگی ات را فوت کرده اند و امروز دورند از ما..
اما خبر دارم که دل نگرانت هستند که مبادا حالا که داری راه رفتن یاد میگیری، یک وقت پایت را کج نگذاری.. جایشان توی دل ماست..
می دانی؟ اینجا کودکی هم مثل خیلی چیزهای دیگر معنا ندارد.. انگار همین دیروز بود، روزی که توی مدرسه سر صف، موقع قرآن خواندن، حسین که تازه با هم رفیق (...)

حکایت من و فعالیت های اجتماعی و حقوق بشری، حکایت نشستن پرستویی است به روی درختان بسیار دنیایی درهم و برهم به امید یافتن مامنی از سادگی و خلوص که بتوان در آن پرواز با جمع را تجربه کرد. جمعی که اگر نبودنت را نافی حرکت نمی دانند اما بودنت را احترام می گذارند و مفهوم پرواز گروهی را صادقانه مصداقند.
مدت طولانی ای نیست بر این شاخه نشسته ام. آن روز که آمدم خسته از من ها و شاخه های خشک، نا امید از وجود حقیقت جمع و سردرگم پوچی آشنایی های بلند مدت، به امید جوانه ها بودم. آن روز که قصد نشستن بر این شاخه را کردم، دلهره ی از هم گسیختگی های پیشین، تردید سلام را پیش آورده (...)

کمیته در زمانه‏ی هرزه‏یی قدم به میدان گذاشته است. در زمانه‏ی بلاتکلیف نکبت‏باری که «حقوق بشر» دکان چند نبشی است سودآور و نام‏گستر. حالا همه فعال حقوق بشری شده‏اند. دنیای مجازی پر است از سایت‏ها و وبگاه‏های حقوق بشری. این هیاهو اما سویه‏ی دیگری هم دارد.

حالا سه ساله شده ای.. سه سالی که آسان به دست نیامد و ما برایش چیزهایی را از دست دادیم و البته تو را بدست آوردیم.. شاید برخی بگویند ارزشش را نداشته ای که من نتوانم کارشناسی ارشد بخوانم، و سعید کلی برایت بازجویی پس بدهد و آن یکی چند بار احضار و تهدید..
با این حال من میگویم که داشته ای..
حدیث من و کمیته، داستان یک تشکل و عضویت نیست.. شاید به همین دلیل کمی با دیگران متفاوت باشد. حدیث من ، حدیث دلبستگی مادر و فرزند است.. نه اینکه بخواهم به مادرانگی قداست بدهم، با این حال، کمیته برای من انگار قسمتی از وجود خودم بوده است.. چیزی که دخیل بوده ام در خلق کردنش و از (...)

بازهم آغاز دوباره.
تولدی دیگر برای کمیته.
تولدی که علاقه ای به اتفاق دوباره اش ندارم.
تولدی که، تداوم له شدن حقوق بشر در زیر پای بشر را اعلام می کند.
سومین سالروز کمیته گزارشگران حقوق بشر،
کوچه پس کوچه های خاطره...
حمیدرضا، نوشین، سپیده، پروانه، بهزاد
یارانی که دیگر با ما نیستند.
(...)

يادش بخير...
دوران تين‌ايجري رو با كميته همراه بودم...
روزاي اول...
شيوا... سعيد... سپيده... حميدرضا... هانيه‌ي هميشه غايب...
هنوز دانشجو نبودم و كميته پيشوند دانشجويي داشت(...)